Selecteer een pagina

fotografie: Gautier Ryckeboer

fotografie: Claire van Nunen

fotografie: Claire van Nunen

fotografie: Claire van Nunen

Op zaterdagavond zag ik dat het pand in elkaar zakken. Het stortte ineens naar beneden terwijl ik naar de preview van de Bosch by night show keek. Rond 22.45 uur gebeurde het …

Actiemodus
Voordat ik deze en andere twee foto’s op social media deelde heb ik 112 gebeld. Wat kon ik anders doen? Ik hoopte heel hard dat er geen slachtoffers zouden zijn gevallen. De telefoniste heeft wel paar keer gevraagd of ik kon het nog eens wilde herhalen. Bij de derde of vierde keer herhalen – en benadrukken dat het géén grap was , maar er echt serieus twee panden op de markt in Den Bosch waren ingestort – vroeg ze me aan de lijn te blijven en te vertellen wat ik zag.

Toen de hulpdiensten onderweg waren kon ik ophangen en al snel arriveerden de brandweerwagens. De hoek waar de ravage lag werd afgezet. Samen met anderen – inmiddels trok het veel publiek – werden we steeds verder van de plek des onheils weggezet. Daarna checkte ik mijn Facebook en ik zag enkele reacties van ongeloof op mijn post.

Op weg naar het café
Door de ineenstorting moest ik andere route kiezen om naar café de Palm in de Hinthamerstraat te gaan. Het besef dat ik daar had kunnen lopen als we – ik liet aan een vriend uit Gent de stad zien – eerder hadden afgerekend bij eetcafé DIT daalde ook neer… Ik stond te trillen op mijn benen.
In het café aangekomen vroegen bekenden of het wel met me ging. Eh, nee. Ik heb net twee panden zien neerstorten. “O, dat is dus geen grap” was de reactie. Voordat ik mijn welverdiende biertje op had, had ik RTL nieuws en het Brabants Dagblad aan de lijn. Als ooggetuige wilden zij graag mijn verhaal horen.

Ooggetuige verslag bij RTL nieuws
Zo stond ik dus bijna 12 uur later terug op de markt om geïnterviewd te worden door Jaap van Deurzen voor het RTL-nieuws. Inmiddels had ik de bewakingsbeelden van de apotheek tegenover het winkelpand waar Pearl in zat gezien en toen kwam het besef dat ik engeltjes op mijn schouders had wel binnen.

 

En nu?
Het pand dat in elkaar gezakt is als een kaartenhuis ligt nog als een puinhoop afgeschermd achter hekken. De toedracht van het ongeluk moet achterhaald worden. Kwam het door de werkzaamheden van de verbouwing? Het gaat in ieder geval om een grote som geld dat nodig is om op deze plek een pand te (her)bouwen.
Wat gaat er gebeuren met het gat dat ontstaan is? En gaan we een kleine historische vondst vinden – een teken dat ‘onze’ kunstenaar daar heeft gewoond?

Ik zie het al voor me als in de film Amelie waarin het hoofdpersonage een klein metalen doosje achter een plint in haar badkamer ontdekt. In dat doosje zitten herinneringen van een jongen die decennia voor Amélie in het appartement heeft gewoond. Stel je voor dat kleine Jeroen ook in een doosje zijn herinneringen als een timecapsule heeft bewaard en verstopt in de spleet van de muur die nu bijna bloot ligt..!?

Enfin, dat gaan we zien.
Ondertussen blijf ik nog verbaasd, beduusd, verwonderd over het feit dat ik op dat moment voor De Kleine Winst stond en dit als ooggetuige heb kunnen aanschouwen.